De cursus logica werd in januari tot april 2019 georganiseerd door Talentissimo. Dit gebeurde in samenwerking met de Technische Universiteit in Eindhoven en onze docenten Yvonne Cramer, Jan Nikken en Mark Frenken. Ouders en kinderen blikken hieronder terug op wat de cursus hen gebracht heeft. We zijn zo blij en dankbaar dat we aan deze mooie verhalen een bijdrage hebben mogen leveren! Dank aan alle deelnemers en natuurlijk de docenten.

“Sinds onze zoon naar een HB school gaat, zit hij lekkerder in zijn vel. Het was echter pas tijdens de logica cursus bij Talentissimo, dat ik hem echt aan zag gaan. Er ontketende zich een enthousiasme en energie! Hij ging thuis een ‘computer’ (and or poorten) van domino stenen maken, en maakte bij het koekjes bakken ook logica poorten. Daarnaast kregen wij veel quizvragen ‘wanneer maakte de mens de eerste computer met tandwielen?’ ‘Weet je wat een ‘bug’ oorspronkelijk is?’ Dit is dus wat er gebeurt als je kinderen écht op hun eigen niveau onderwijs geeft. Als land moeten we dit willen in het regulier onderwijs, voor alle kinderen, op alle niveaus. Bij deze een oproep aan alle juffen en meesters, staak alsjeblieft, meer, langer, heftiger; als we alle leerlingen zo ‘aan’ kunnen krijgen, bouwen we een prachtig land samen”

Katalijn Ritsema van Eck

“Een korte terugblik op de cursus logica. Toen ik de aankondiging van deze cursus zag, dacht ik gelijk dit zou goed voor onze zoon zou zijn. Met veel plezier zocht hij de benodigde spullen bij elkaar en vroeg op school of hij een uurtje eerder weg kon op de lesdagen (dit ivm reistijd). De cursus begon met pech; de eerste les werd ivm ziekte verplaatst. Gelukkig werd dit goed opgevangen en een week later konden we alsnog van start. De reistijd samen was gezellig, even weg uit het drukke gezin en samen in de auto op pad, dan ben je er zo en is het zeker geen verloren tijd. Na een korte binnenkomst waar de ouders nog bij waren lieten we de kinderen bij elkaar achter.  Drie uur later kwamen we terug. Tot mijn verbazing was hij heel ontspannen nog steeds druk aan het werk met de lesstof. Het bleek heel motiverend dat er echt wat van hem gevraagd werd. Naar zijn eigen zeggen was de cursus “goed te doen” qua moeilijkheidsgraad. Het werkte ook heel goed dat er vier bijeenkomsten gepland waren, over langere periode was de cursus zo echt onder de aandacht. Ook zag je bij de kinderen een andere band ontstaan dan anders het geval was geweest. De laatste middag gingen ze naar de TU in Eindhoven. Mooi om te zien hoe
fijn ze zich daar al voelen. Of het toeval is of niet dat weet ik niet, maar gelijk lopend aan deze lesperiode begonnen ook meerdere aspecten uit zijn eigen leven beter te lopen. Voor mij als ouder is het ook goed geweest te zien wat hij allemaal al kan, inzicht krijgen in zijn behoeftes en mogelijkheden is toch een heel traject. Verbreden op school heeft voor mij nu wel een nieuwe dimensie gekregen en ik ben me er goed van bewust geworden dat echt inhoudelijk verbreden het enige is dat echt iets toevoegt. Hij zelf heeft nu al een kijkje kunnen nemen in de academische wereld, hopelijk is dat tijdens de schooljaren een doel waar hij zijn best voor wil gaan doen.

Femke, hartelijk bedankt voor al je inzet rondom deze cursus, we blijven je graag volgen.”

Léontine van Dijk

Vierdaagse cursus logica….
Hoe een cursus logica ook daadwerkelijk, op een eigenlijk hele logische manier, onze zoon weer in zijn kracht gezet heeft.

“Onze zoon kwam redelijk mee op het regulier basisonderwijs alhoewel altijd bungelend op, en steeds meer onder, de middenlijn met rare uitschieters zowel naar boven als naar beneden. Gevoelig, lief, verantwoordelijk, wars van groepsactiviteiten en moeilijk stimuleerbaar voor leerkrachten. Van jaren lang tien minutengesprekjes waarin weinig bijzonders naar voren kwam begonnen er nu twee jaar geleden (hij was toen 7) langzaamaan wat bezorgdheden te ontstaan of hij het allemaal wel ging redden en of hij wellicht niet licht autistisch zou kunnen zijn. Blijkbaar had school goedbedoeld al iemand met verstand van autisme naar hem laten kijken en waren ze met zijn adviezen aan de slag gegaan, maar … we hoefden ons geen zorgen te maken het kwam allemaal goed!

Een test (145+), en helaas ondertussen ook een aantal schoolwijzigingen verder (scholen geven aan veel ervaring met hoogbegaafdheid te hebben en adviezen te kunnen implementeren om vervolgens compleet klem te lopen omdat ze een snelle autonoom werkende geniale leerling verwachtten) was onze zoon helemaal op. Hij kon niet voldoen aan de enorm hoge verwachtingen, snapte niets van de uitleg die hij kreeg en het gevoel van falen, anders en dus heel alleen zijn en de onveiligheid die steeds meer ontstond, eisten hun tol. Met hartklachten stortte hij op een gegeven moment neer op straat. Door naar het academisch ziekenhuis waar bleek dat hij een van de vele kinderen was die met lichamelijk ernstige klachten binnenkomt terwijl het stressgerelateerd was. We moesten NU ingrijpen anders zou het snel verergeren. De klachten waren reëel echter niet lichamelijk van oorsprong.

Daar zit je dan met je mooie, lieve, geniale kind dat compleet op slot gaat buiten de veilige thuishaven. Een kind waarvan ‘de lampjes in zijn ogen’ uitgedoofd waren en die nergens zin meer in had. Door naar de reguliere hulpverlening? Daar werk ik zelf en is weinig bekendheid met hyperhoogbegaafdheid en een reguliere aanpak zou hem nog verder kapot gemaakt hebben. We hebben stad en land afgebeld om informatie in te winnen en professionals om ons heen te verzamelen die niet verder zouden problematiseren maar gaan helpen meer begrip in zijn omgeving te realiseren en naar mogelijkheden te kijken.

Toch weer een schoolwijziging verder (vierde school in twee jaar tijd want de laatste school bleef van mening dat de klachten veel te serieus genomen werden en hij een gewone stoere jongen moest worden) met leerplicht, schoolarts en een externe plusgroep, zijn we dit schooljaar opnieuw begonnen. De externe plusgroep heeft zeker geholpen, al was het maar om even uit het schoolse gebeuren te stappen, echter ook in deze groep voelt hij zich niet echt thuis. De leraar heeft een enorm verschil gemaakt door veel verwachtingspatronen weg te laten en hem de vrijheid te geven eruit te kunnen stappen als het te veel wordt, niet verplichten om mee te doen met groepsactiviteiten als dat niet goed voelt en vooral te kijken naar wat wel goed voelt. Hij begon langzaamaan weer te ontspannen en wat vertrouwen te krijgen.

Maar nu? Verder waren er geen interesses op hobby of sportgebied of anderszins. Op school ging het didactisch weer exact hetzelfde als ervoor. Zelf geeft hij ook aan dat hij niet van leren houdt hij wil iets kunnen maar niet iets leren…..coaching, gesprekken en thuis gaan oefenen, niets kwam daar doorheen. Blijvend balanceerden we op het scherp van wel of niet in een regulier systeem leerbaar zijn.

En toen kwamen we in aanraking met Talentissimo en is hij met zijn neefje mee gegaan naar een cursusdag bij het Forensisch Instituut in Zeist. Daar mag niemand naar binnen dus dat was gaaf. Samen met zijn neef durfde hij wel en hij genoot. Vol trots vertelde hij de dag erna een uur lang op school wat ze allemaal gedaan hadden. Enige maanden later was daar de cursus logica. Vier cursusdagen, toch wel een bedrag en iets nieuws leren…. eigenlijk precies wat wij zochten en wat hij leuk zou kunnen vinden maar dan wel met ‘leren’ en in een onbekende groep…. We hebben het met hem besproken ook met de component ‘leren’. Hij kon niet beloven het leuk te gaan vinden en dus af te maken maar was wel geïntrigeerd mede omdat het over computers ging en de laatste dag echt op de universiteit was met een professor en hoorcollege. Hij zou het ten minste proberen….

Ik zie hem nog zitten de eerste keer. Stilletjes op een hoekje achter het grote laptopscherm weggedoken als een van de jongeren in de groep. Maar iedere keer dat ik hem afhaalde begon hij te springen en enthousiast te vertellen als we terugliepen naar de auto (half Nederland doorrijdend om weer thuis te komen). De opdrachten die hij meekreeg waren opvallend pittig en bleken introductielesstof voor de universitaire opleiding informatica. WoW!!! Hij groeide duidelijk in zelfbewustzijn: hij snapte universitaire stof!! Terwijl we thuis samen ploeterden door de huiswerkopdrachten van school met basisrekenvaardigheden (optellen en aftrekken tot twintig, tafeltjes etc.), verbeterde hij zijn vader met waarheidstabellen en Boleriaanse vergelijkingen voor de opdrachten die hij van Talentissimo vrijblijvend had meegekregen. Idioot om dat verschil te zien.

Losstaand van die basisvaardigheden, die lastig blijven, kon hij eindelijk zijn tanden eens zetten in nieuwe, ingewikkelde materie die je zonder die basisvaardigheden kunt leren. Bovendien kon hij op een veel hoger tempo met nu wel goede begeleiding en voor hem duidelijke uitleg grote logische stappen zetten en dat werkt! Langzaam leek hij ‘aan’ te gaan, wakker te worden en benieuwd te worden naar ‘wat als?’ vragen in de breedste zin van het woord. Hij stond ineens open voor extra begeleiding van een remedial teacher die hem nu helpt bij zijn achterstand met taal en die ook duidelijk uitlegt vanuit inzicht. De laatste les was op de technische universiteit in Eindhoven waar ze een echt hoorcollege hebben gehad van de professor over de geschiedenis van de computer en programmeertalen, in een hoorcollegezaal, aangevuld door een praktijkles ergens anders op de campus. Daarvoor moesten ze tussen de studenten door over het enorme terrein naar een ander leslokaal. Wat een indruk heeft dat gemaakt!

Hoe groots is de universiteitswereld. De toekomst heeft een reëler beeld gekregen en wat er ook op ons, of zijn pad, gaat komen en welke weg hij ook in gaat slaan: hij kan zichzelf er nu een beter beeld van vormen en ziet zichzelf ook in dat eventuele toekomstbeeld waarmee het werken op school, om daar te kunnen komen, nu ook realistisch is geworden. Wij hebben een heel vrolijk kind sindsdien dat zelfbewustzijn begint uit te stralen, grenzen beter durft aan te geven, zich voor het eerst wel thuis heeft gevoeld in een groep, een kind dat zichzelf ineens wel in deze wereld ziet staan en nu met een toekomstperspectief! Talentissimo: we zijn jullie intens dankbaar voor het organiseren van dit soort activiteiten, voor een zeer kwetsbare groep met zoveel potentie, en jullie maken een verschil! In ons geval hebben jullie een enorme bijdrage geleverd aan het ontwikkelen van veiligheid, zelfbewustzijn en een toekomstperspectief door geen verwachtingen te hebben of eisen maar gewoon open te staan voor wat wel mogelijk is en mogelijkheden te creëren en te bieden.”

Puck